Exact een jaar geleden … (Deel 3)

Eindelijk alleen met onze kleine meid.

Zoals ik vorig bericht al aangaf, hadden we nog niet dat “instant vadergevoel”, maar we werden wel overmand door een verantwoordelijkheidsgevoel voor dat kleine wezentje. Anneleen, een goede vriendin en vroedvrouw, gaf ons de gouden tip om zoveel mogelijk huid-op-huid contact te hebben met Mirthe. We namen dat advies ter harte en daar gingen de t-shirts en babykleertjes.

Mirthe onder het dekendje dat ze van de vroedvrouw had gekregen die haar op de wereld heeft helpen zetten.

Ook al was Mirthe op zich wel vrij rustig, je voelde toch iets magisch gebeuren op het moment dat je haar op je borst legde. Een verslavend, rustgevend en gelukzalig gevoel.

Na elke voeding wisselden Michel en ik elkaar af, en zo ging het de hele nacht door en zelfs de eerste dagen dat we thuis waren hielden we dit zo lang mogelijk vol.

De volgende ochtend was er iets veranderd in me. Of dat al dat vadergevoel was, weet ik niet, maar ik was smoorverliefd op dat kleintje. 24u geleden had ik haar nog nooit gezien en nu was ik bereid mijn leven ervoor te geven.

Na een heerlijke nacht, was het tijd voor nog een laatste controle door de dokter, een badje en een flesje. Dan goed induffelen want het was echt ijskoud buiten. En naar huis! We waren helemaal klaar om je mee te nemen naar ons huisje.

Klaar om aan ons leven met z’n drietjes te beginnen!

Exact een jaar geleden … (deel 2)

Vrijdag 7 december 2018.

Na al bij al toch wel wat geslapen te hebben, volgde een heel bizarre ochtend. Wachten op dat telefoontje voor de concrete afspraken om Mirthe te moeten ontmoeten.

Michel kreeg een serieuze aanval van nestdrang en begon het huis en de auto te kuisen.

Ohja, de geboortelijst was nog niet gefinaliseerd. Misschien moeten we dat ook nog maar even doen?

En daar was het telefoontje van Adoptiehuis. Els zou met ons meegaan. We werden om 14u30 verwacht op de materniteit van Dendermonde, dus spraken we een half uurtje eerder af om het papierwerk in orde te brengen. Pfff nog een halve dag wachten … dan maar naar de babywinkel voor die geboortelijst.

Slechtste idee ooit. Alles hadden ze ons kunnen aansmeren. Hadden ze op dat moment gezegd dat we alles in tienvoud nodig hadden, we hadden het gedaan. Maar het heeft de tijd (en onze bankrekening) wel wat gedood.

12u. Nog wat te vroeg maar klaar om te vertrekken. Nog even diep in- en uitademen. Dit was het dan. We zouden onze dochter nu echt voor het eerst gaan ontmoeten!

Mijn hart gonsde in mijn keel. Ik ben nog nooit zo zenuwachtig geweest als het moment dat we in de auto stapten. Gordel vast, nog eens diep in- en uitademen. And off we went!

Nog even stoppen op de E17 in kalken voor een koffie – we waren echt wel nog veel te vroeg – en dan in een rechte lijn naar Dendermonde!

13u40 – Op de parking van AZ Sint-Blasius. Wat een zeikweer! We zijn nog steeds te vroeg dus bleven nog even in de auto zitten en voor ons uitstaren naar het sombere gebouw. “Daar is deze week onze dochter geboren. Ze ligt daar nu op ons te wachten”. Het was zo surreëel allemaal. De zenuwen gierden door heel ons lijf. Ik merkte zelfs een kleine beef in mijn stem.

13u55 – Met onze overvolle babytas en lege maxi-cosi spurtten we door de ijskoude wind en gietende regen naar de ingang van het ziekenhuis, waar Els op ons stond te wachten.

Nog even wat papieren ondertekenen:

  • een document waarin wij het ‘kindvoorstel’ aanvaarden en akkoord gaan om Mirthe op te voeden als was het ons eigen biologisch kind
  • een intentieverklaring waarin wij plechtig beloven regelmatig updates en foto’s op te sturen naar Adoptiehuis, voor het geval Mirthe’s mama info zou vragen over haar
  • een document waarin wij verklaren bewust te zijn van de mogelijkheid dat Mirthe nog terug kan gevraagd worden door haar mama zolang zij geen afstandsverklaring heeft ondertekend bij de notaris

Nu kan ik dat allemaal mooi uitleggen wat daar in staat, maar had je op dat moment een document voor mijn neus gelegd waarin ik afstand deed van mijn hele hebben en houden, ik had het ook ondertekend. Ik kon niet meer wachten. Ik wou mijn dochter zien!

We waren er op dat moment nog niet uit of we de naam Mirthe zouden houden of haar een eigen naam zouden geven. We wilden eerst haar gezichtje zien.

We verlieten de refter en stapten de lift in. Vlinders. Niet alleen in mijn buik maar in elke centimeter van mijn lichaam. Ik ademde maar het leek alsof ik geen zuurstof kreeg. Zonder iets te zeggen wist ik dat Michel net hetzelfde voelde. Hij pakte mijn hand en neep ze bijna in een breuk.

We werden begroet door een vroedvrouw, die ons naar de neonatologie vergezelde. We werden naar een piepkleinkamertje geleid. Er stond één of ander toestel met knopjes en veel kabels om Mirthe te monitoren als er niemand bij haar kon zijn, een wastafel, een stoel. En helemaal in de hoek stond een klein transparant plastieken bedje, met daarin een piepklein mensje in. Michel en ik gingen rond het bedje staan. Haar alerte oogjes keken ons aan. Had ik direct dat vadergevoel? Absoluut niet. Maar ik kon wel niet stoppen met haar aan te kijken. Ik werd er helemaal warm van. Ik streelde haar kleine handje en ze pakt direct mijn vinger vast. Smelt. Toen ik me omdraaide om naar Michel te kijken zag ik dat niet alleen Els en de vroedvrouw, maar ook nog drie enthousiaste verpleegsters zich bij ons in het kleine kot hadden gewrongen.

Michel pakte Mirthe als eerste vast, daarna mocht ik haar flesje geven. De vroedvrouw die bij de geboorte van Mirthe aanwezig was, gaf haar een badje en legde ondertussen alles goed uit. Mirthe kreeg op dat moment ook kleertjes van ons.

Na nog wat fotomomentjes van onze allereerste momenten met Mirthe, besloot Els dat het tijd was om door te gaan en ook van de vroedvrouw kregen we dan een momentje alleen met onze kersverse dochter. We moesten maar een seintje geven als we klaar waren om naar onze kamer te verhuizen. We kozen voor een “sleep-in”, een nachtje op de materniteit zodat de vroedvrouw ons alles nog eens kon uitleggen, als we daar nood aan hadden.

Het verhaal van die eerste nacht lees je morgen. Nu ga ik nog even nagenieten van wat er op dit moment een jaar geleden allemaal gebeurde.

Officieel in verwachting!

31 juli 2018 – Adoptiehuis Antwerpen

Ons intakegesprek!

Dit was de allerlaatste stap voor het aansluiten op de actieve wachtlijst.
JAJA … DE LAATSTE STAP!
Je kan wel begrijpen dat dit een moment was waar Michel en ik al een eeuwigheid naar zaten uit te kijken.

Een tikkeltje nerveus stapten we in de auto richting Antwerpen. Ondertussen overliepen we voor de zoveelste keer een lijst met een aantal concrete voorbeelden van kindprofielen en checkten we nog eens voor de zekerheid of we hier voor open stonden of niet. Kwestie dat we op dat vlak toch zeker op dezelfde golflengte zaten hé.

We mochten nog even wachten in een klein kamertje met drie zeteltjes rond een salontafeltje. Op dat tafeltje enkel een doos papieren zakdoekjes. “Da’s wel heel dramatisch, niet?”, was onze eerste reactie al lachend. Als je dan even nadenkt over de gesprekken die hier gevoerd worden, dan snap je die doos kleenex uiteraard wel.

Foto 1-08-18 15 43 03

Nog vlug even een selfie met de doos zakdoeken. Sorry voor de wazigheid, maar ze kwamen net binnen op het moment van de foto, en vonden dit maar wat grappig.

Kennismaking en kindprofiel dus …
Wie daar wat voorbeelden van wil zien, kan dit hier, maar de trouwe lezers hebben dit in mijn vorig bericht al bekeken … mahah.

Wat we op dat vlak precies besproken en beslist hebben, houden we liever privé, maar het was een aangenaam gesprek. Nu volgde enkel nog het bemiddelingscontract dat een paar weken later in de bus zou zitten, samen met een factuurtje.

“Zo, dat was het dan!” Sloot Iris, de directeur van het adoptiehuis, het gesprek met een grote glimlach af.

En toen drong het door bij ons.

Dit was het dan!

Geen infosessies meer, geen voorbereidingscursussen meer, geen gesprekken meer met maatschappelijk werksters en psychologen, geen … Niet dat ik dat allemaal zo erg vond, integendeel, ik vond het zelfs leuk om er op die manier toch even “concreet” mee bezig te zijn, maar dit was het echt! Niks meer te bewijzen. Enkel nog wachten op het moment dat er een kindje komt.

5 september 2018 – Casa Van Noten – van Toledo

POST!

Van ’t adoptiehuis!

Het bemiddelingscontract!
Oh, nu gaan we eindelijk onze plaats op de wachtlijst kennen!

Skip skip blader blader …

En daar stond het dan, zwart op wit … 15!

Foto 6-09-18 17 22 56

Wat een mooi getal! Shit’s gettin’ real!
Volgend jaar is het effectief aan ons!

Dus eigenlijk mogen we onszelf nu als zwanger gaan beschouwen? Haha!

Vlug die poot op het contract, en terug naar het adoptiehuis ermee!

Foto 5-09-18 19 53 15

CHAMPAGNE!

Zwanger-1